അലയുവാൻ വയ്യിനി എന്നന്തരാത്മാവിൻ
സ്വപ്നത്താൽ നെയ്തൊരാ അനന്തതയിൽ
പലവുരു അലഞ്ഞു ഞാൻ ഭ്രാന്തനെപ്പോലെയാം
മനമെന്നൊരീ മായാമാളികയിൽ
നിഴലും നിലാവും നീ തന്നെയെന്നറികിലും
ഉഴലുന്നു ഞാൻ അഴലിൻ ആഴങ്ങളിൽ

വന്നിടാതെ വാക്ക്‌ തന്നിടാതെ
എന്തിനായ്‌ ഈ സ്നേഹസാഗരം തീർത്തതും
അണയാത്തൊരഗ്നിയിൽ സ്വയം നീറുന്നതും
അതിലേറെയെൻ ഹൃത്തൊടടുക്കുന്നതും
ഒരു വാക്കു ചൊല്ലി ഞാൻ ഒരുനൂറുവാക്കിനായ്‌
രാപ്പകൽതോറും കൊതിക്കുന്നതും

ഈ നീലരജനിയിൽ പാൽനിലാവൊളിയിൽ
എങ്ങു നീ പോയി എൻ ആരോമലേ
പിന്നെയീ ഏകാന്തമാം കൂരിരുട്ടിൻ
കയത്തിൽ പതിച്ചു ഞാൻ പ്രജ്ഞയറ്റ്‌…