Bhranthan

വഴിയോരത്തെ ഓവുചാലിനരികിൽ അയാളെ കണ്ടപ്പോൾ എല്ലാവരെയും പോലെ ഞാനും ഒന്ന് ശ്രദ്ധിച്ചു. പിന്നെ അറപ്പ് കൊണ്ടോ അതൊന്നും എന്നെ അലട്ടാത്തത് കൊണ്ടോ ഞാൻ മുഖം തിരിച്ച് എനിക്കിഷ്ടമുള്ള പലതിലേക്കും കണ്ണോടിച്ചു. നിമിഷങ്ങൾ കടന്നു പോയെങ്കിലും ബസ് ഒന്നും വരാത്തത് കൊണ്ട് എന്റെ കാഴ്ചകൾ അധികം വൈകാതെ അയാളിലേക്ക് തന്നെ ചുരുങ്ങി. അഴുക്കു പുരണ്ട് മുഷിഞ്ഞ വസ്ത്രം ധരിച്ചിരുന്ന അയാൾ ഇടക്കിടക്ക് പുറപ്പെടുവിച്ച വിചിത്ര ശബ്ദങ്ങൾ അവിടെ നിന്നിരുന്നവരെ മുഴുവൻ അലോസരപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നു. അയാളുടെ വായടയ്ക്കാനായിട്ടെങ്കിലും ആളുകൾ അയാളുടെ മുന്നിൽ ചില്ലറത്തുട്ടുകൾ ഇടാൻ തുടങ്ങി. ഓരോ തുട്ട് മടിയിൽ വീഴുമ്പോഴും ആർത്തിയോടെ അതെടുക്കാൻ ശ്രമിക്കാതെ അയാൾ മുകളിലേക്ക് നോക്കി ഉറക്കെ ചിരിച്ചു. ആളുകളിൽ ഇത് കൂടുതൽ അസ്വസ്ഥത ഉണ്ടാക്കുകയാണ് ചെയ്തതെങ്കിലും ഞാൻ അയാളെ ശ്രദ്ധിക്കാൻ തുടങ്ങിയത് അപ്പോഴാണ്‌.

ഒന്ന്, രണ്ടു, മൂന്ന് ഒരുപാട് തുട്ടുകൾ വീണു. എന്റെ ഒരു ബസും പോയി. പക്ഷെ അയാൾ മുകളിലേക്ക് നോക്കി ചിരിക്കുന്നത് തുടർന്നുകൊണ്ടിരുന്നു. തന്റെ മടിയിൽ വീണ ഓരോ തുട്ടുകൾക്കും അയാൾ ദൈവത്തോട് നന്ദി പറയുകയാണെന്ന് എനിക്ക് തോന്നി. അയാളുടെ ദൈവം അങ്ങ് ദൂരെ ചക്രവാളങ്ങൾക്കപ്പുറത്താണ്. ദൈവത്തെ കണ്ട നിർവൃതിയിൽ ആണോ അയാൾ ചിരിക്കുന്നത്? പെട്ടെന്ന് ഞാൻ അയാളുടെ കണ്ണുകളിലെ തിളക്കം ശ്രദ്ധിച്ചു. സൂര്യരശ്മികളിലൂടെ ചക്രവാളങ്ങളെ എന്നിലേക്കെത്തിക്കാൻ ആ കണ്ണുകൾ വെമ്പൽ കൊള്ളുകയാണെന്ന് എനിക്ക് തോന്നി. അവിടെ, ആ കണ്ണുകളിൽ, ഞാൻ എന്റെ ദൈവത്തെ കണ്ടു. ചക്രവാളങ്ങൾക്കിപ്പുറത്തെ ദൈവം! കൃഷ്ണമണിക്കുള്ളിലെ കുഞ്ഞുദൈവം!

ദൈവത്തെ കണ്ട നിർവൃതിയിൽ നിയന്ത്രണം വിട്ട് ഞാനും അറിയാതെ ചിരിച്ചു പോയി. ചുറ്റുമുള്ളവരുടെ ശ്രദ്ധ എന്നിലേക്കായി. രൂക്ഷമായ നോട്ടങ്ങളെ നേരിടാൻ എനിക്ക് തെല്ലും ചമ്മലുണ്ടായില്ല. അവർക്കിടയിലെ പുതിയ ഭ്രാന്തനായി ഞാൻ ബസ്‌ കാത്ത് അവിടെത്തന്നെ നിന്നു!