Search

അകക്കണ്ണ്

എന്നിലെ ഞാന്‍!

Tag

dreams

സ്വപ്നങ്ങൾക്ക് പിറകെ


DSC05943editd

ഇന്ന് ഓഗസ്റ്റ് 10. IOCL ഓർമ്മദിനം!

കഴിഞ്ഞ വർഷം ഇതേ ദിവസമാണ് ഞാൻ എന്റെ ഇതുവരെയുള്ള ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും സുപ്രധാന തീരുമാനമെടുത്തത്. ഒരുപാട് ഹരിയ്ക്കലും ഗുണിയ്ക്കലും കഴിഞ്ഞാണ് തീരുമാനമെടുത്തതെങ്കിലും ഹരണവും ഗുണനവും അക്കങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള കളികൾ മാത്രമാണെന്ന് എന്നെ ഓർമ്മിപ്പിച്ച ഒരു വർഷം കടന്നുപോയിരിക്കുന്നു. ഒരിക്കൽ എന്റെ അച്ഛൻ പറയുകയുണ്ടായി, “23ആം വയസ്സിൽ നിന്നെ പിടിച്ച് കെട്ടിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ നീ ഒരിടത്ത് സെറ്റിൽ ആയേനെ, എത്ര നന്നായേനെ” എന്ന്. അച്ഛൻ അത് കളിയായി പറഞ്ഞതാണെങ്കിലും ‘ചീത്ത’യാവാനാണ് എന്റെ നിയോഗമെന്ന് എനിക്ക് നന്നായറിയാം. മണ്ടത്തരം, വട്ട്, ഭ്രാന്ത് എന്നൊക്കെ എന്റെ തീരുമാനത്തെ വിശേഷിപ്പിച്ച പലരും ഇന്നും എന്റെ ചുറ്റുമുണ്ട്. അവരെക്കാൾ വലിയ മണ്ടന്മാർ ഈ ലോകത്ത് വേറെയില്ല എന്നറിയാതെ അവർ ജീവിക്കുന്നു. പാവങ്ങൾ!!

RM MovieRaga
This is a comment I got on the Movieraga page of Rear Mirror. I don’t know who wrote this but I’m pretty sure that it’s someone who knows me very well. This means a lot to me. I don’t wanna know who you are. Pls stay anonymous!

നിങ്ങൾ ഒരു കടുവയെ കൂട്ടിലടയ്ക്കുന്നു. അതിനു നാല് നേരവും വയറു നിറയെ ആഹാരം കൊടുക്കുന്നു. കൂട് മോടി പിടിപ്പിക്കുന്നു. അതിനു വേണ്ടതെല്ലാം ചെയ്തു കൊടുക്കുന്നു. ഒരിക്കൽ കടുവ കൂട് പൊളിച്ച് പുറത്തു കടക്കുന്നു. ഒറ്റയ്ക്ക് വേട്ടയാടാൻ ആരംഭിക്കുന്നു. ഓടുന്നു. ചാടുന്നു. പരിക്ക് പറ്റുന്നു. വീണ്ടും ഓടുന്നു. ചാടുന്നു. ഇര പിടിക്കുന്നു. പക്ഷെ എന്നും കടുവ തന്റെ കൂടിനെപ്പറ്റി ഓർക്കും. താൻ ചിന്തിച്ചു കൂട്ടിയതും തനിക്ക് പലതും ചെയ്യാനുള്ള ഊർജ്ജം തന്നതും ആ കൂടാണെന്ന് നന്ദിയോടെ സ്മരിക്കും!

ഓഗസ്റ്റ് 10നെക്കുറിച്ച് രണ്ടു വാക്കെഴുതുമ്പോൾ പരദീപിനെപ്പറ്റി ഞാൻ പറയാതിരിക്കുന്നതെങ്ങനെ. നാല് വർഷത്തെ കോളേജ് ജീവിതം എന്നെ എത്ര മാറ്റിമറിച്ചോ അതിന്റെ നൂറു മടങ്ങാണ് പരദീപ് നാല് വർഷം കൊണ്ട് എന്നിലുണ്ടാക്കിയ മാറ്റം! This is not your destiny എന്ന് എന്നെ സദാ ഓർമ്മിപ്പിയ്ക്കാൻ എനിക്കൊരു സുഹൃത്ത് വേണമായിരുന്നു. അതായിരുന്നു പരദീപ്! എനിക്ക് എന്നോട് തന്നെ സംവദിയ്ക്കാൻ ഇതിലും നല്ലൊരു സ്ഥലം എന്റെ ജീവിതത്തിൽ വേറെ കിട്ടിയിട്ടില്ല എന്ന് പറഞ്ഞാൽ അതിൽ ഒട്ടും അതിശയോക്തിയില്ല. എനിക്ക് എന്നെത്തന്നെ മനസ്സിലാക്കിത്തന്നതും ഞാൻ കാണാതെ പോയ പലതിനെയും കുറിച്ച് ആഴത്തിൽ ചിന്തിക്കാൻ എന്നെ പ്രേരിപ്പിച്ചതും എന്റെ ജീവിതത്തിലെ priorities മൊത്തം മാറ്റിമറിച്ചതും ഒറ്റയ്ക്ക് യാത്ര ചെയ്യാനുള്ള kick തന്നതും ഒക്കെ പരദീപ് തന്നെ!

Paradip

പ്ളസ് ടുവിനു പഠിക്കുമ്പോൾ തുടങ്ങിയ ശീലമായിരുന്നു ഒറ്റയ്ക്ക് സംസാരിക്കുക എന്നത്. ആദ്യം കണ്ണാടിയിൽ നോക്കിയായിരുന്നു സംസാരം. പിന്നെപ്പിന്നെ കണ്ണാടി വേണ്ടാതായി. പരദീപിലെ 1107 B ക്വാർട്ടറിലെ കണ്ണാടിയിൽ പൊടിപിടിച്ചു, Soliloquy ഞാൻ തുടർന്നു. വീട്ടിലെ കസേര, മേശ, ലാപ്ടോപ്, ഫാൻ, കട്ടിൽ, തലയണ എല്ലാം ഞാൻ സ്ഥിരം സംസാരിക്കുന്ന എന്റെ സുഹൃത്തുക്കളായി. സ്വയം ശകാരിക്കലും ഉപദേശിക്കലും ആശ്വസിപ്പിക്കലും എല്ലാം എന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ ഒരു ഭാഗമായിത്തീർന്നു. What is the best self-improvement tool എന്ന് എന്നോട് ചോദിച്ചാൽ ഞാൻ പറയും soliloquy എന്ന്. ആർക്കും ധൈര്യമായി പരീക്ഷിച്ചു നോക്കാം. 🙂

ഒരു ഓർമ്മദിനത്തിൽ പറയേണ്ടതിനെക്കാൾ കൂടുതൽ ഓർമ്മകൾ പങ്കുവെച്ചു കഴിഞ്ഞു. ടണ്‍ കണക്കിന് ഓർമ്മകൾ ഇനിയും കിടക്കുന്നു പറയാൻ. പക്ഷെ അതെല്ലാം നെഞ്ചിനകത്ത് തന്നെയാണ് ഇരിക്കേണ്ടത്. ഞാൻ എപ്പോഴും കരുതുന്ന പോലെ We live to make memories. ഓർമ്മകൾ ഉണ്ടാക്കാൻ വേണ്ടിയാണ് നമ്മൾ ജീവിക്കുന്നത്. പക്ഷേ അതിനു സ്വപ്നങ്ങളുടെ അകമ്പടി കൂടിയുണ്ടെങ്കിലോ? സ്വപ്നങ്ങളെ അങ്ങനെ വെറുതെ കൂടെക്കൂട്ടാൻ പറ്റില്ല. പിറകേ പോകണം. മറ്റു പലരെയും പോലെ ഞാനും എന്റെ സ്വപ്നങ്ങൾക്ക് പിറകെയാണ്!! കാലിടറിയേക്കാം, പരാജയപ്പെട്ടേക്കാം. പക്ഷേ എഴുന്നേൽക്കും. വീണ്ടും നടക്കും. അങ്ങറ്റം വരെ!

തടിക്കഷ്ണങ്ങൾ


Image

കാറ്റ്‌ കൊള്ളാനായി പുഴയുടെ തീരത്ത്‌ ചെന്നിരിയ്ക്കയായിരുനു ഞാൻ. അങ്ങകലെ എന്തോ ഒന്ന്‌ ഓളങ്ങൾക്കൊപ്പം പൊങ്ങുകയും താഴുകയും ചെയ്യുന്നത്‌ കണ്ടു. എന്താണത്‌? പതുക്കെപ്പതുക്കെ അതെന്റെ അരികിലേയ്ക്ക്‌ ഒഴുകി വന്നു. ഒരു വലിയ തടിക്കഷ്ണം! വെള്ളത്തിനെ തുളച്ചുകയറാൻ ശക്തിയുണ്ടായിട്ടും വെള്ളത്തിൽ സ്വയം സമർപ്പിച്ച്‌ ഭാരമില്ലാതെ ഒഴുകി നടക്കുന്ന തടിക്കഷ്ണം. നിയന്ത്രിക്കാൻ ആരുമില്ലാതെ, ഒഴുക്കിന്റെ ദിശ മാറുമോ എന്ന ഭയമില്ലാതെ, തിരിഞ്ഞു നോക്കേണ്ട ആവശ്യമില്ലാതെ, തനിക്കു മുന്നിലെ കാഴ്ചകൾ ഓരോന്നും കണ്ടാസ്വദിക്കുന്ന തടിക്കഷ്ണം!

തടിക്കഷ്ണത്തിനു മുകളിൽ ആണി കൊണ്ടടിച്ച മൂന്നു പാടുകൾ കണ്ട ഞാൻ എന്റെ സംശയം അതിനോട്‌ ചോദിച്ചു, “നിന്റെ മേലുണ്ടായിരുന്ന ആണികൾ എവിടെ?” തടിക്കഷ്ണം പറഞ്ഞു, “അവയ്ക്കൊന്നും വെള്ളത്തിലെ ഭാരമില്ലായ്മ മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല”. എന്റെ സംശയം അപ്പോഴും തീർന്നില്ല. “അപ്പോൾ ആണികൾ നീയുമായി ബന്ധിപ്പിച്ച മറ്റ്‌ തടിക്കഷ്ണങ്ങളോ?”, ഞാൻ ചോദിച്ചു. മറുപടിയായി ഒരു പുഞ്ചിരി മാത്രം തന്ന്‌ തടിക്കഷ്ണം തന്റെ യാത്ര തുടർന്നു.

ചെറിയ ഓളങ്ങൾ ഒന്നിനു പുറകെ ഒന്നായി തടിക്കഷ്ണത്തെ കരയിലേയ്ക്ക്‌ തള്ളാൻ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നെങ്കിലും പാറക്കെട്ടുകളിൽത്തട്ടി അത്‌ ഒഴുക്കിലേയ്ക്ക്‌ തന്നെ മടങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു. രണ്ട്‌ കൈകളും വിടർത്തി മലർന്നു കിടന്ന്‌ ആകാശത്തേയ്ക്ക്‌ നോക്കി എല്ലാം മറന്ന്‌ ചിരിക്കുകയാണ്‌ അത്‌ എന്നെനിക്കു തോന്നി. അമ്പരപ്പ്‌ മാറും മുമ്പേ ഞാൻ വീണ്ടും അകലേയ്ക്ക്‌ നോക്കി. അതാ വരുന്നു മറ്റൊരു തടിക്കഷ്ണം!

എന്റെ സ്വപ്നാടനം !!


ഞാൻ, ഓർമ്മകളിലൂടെ സഞ്ചരിച്ച്‌ ഓർമ്മകളിൽ ജീവിക്കുന്ന ഒരു നൊസ്റ്റാൾജിക്‌ മനുഷ്യജീവി! ഈ ഓർമ്മകൾ ചിലപ്പോൾ സ്വപ്നങ്ങളായി പരിണമിക്കും, മറ്റു ചിലപ്പോൾ പ്രതീക്ഷകളായും. അതുമല്ലെങ്കിൽ ഇരുണ്ട പാതയിലെ വിജനതയിൽ എന്നെ തനിച്ചാക്കി അവ മാഞ്ഞു പോവും. ഇരുട്ടിനെ പ്രണയിക്കുന്ന ഞാനോ, അതിൽ ആനന്ദം കണ്ടെത്തും. “വെളിച്ചം ദുഃഖമാണുണ്ണീ, തമസ്സല്ലോ സുഖപ്രദം” എന്ന് പണ്ടച്ഛൻ പാടിത്തന്നതോർക്കും. ഒടുവിൽ വെളിച്ചം കണ്ണുകളെ തുളച്ചുകയറുമ്പോൾ ഇരുട്ടിൽ ഞാൻ കണ്ട സ്വപ്നങ്ങളെല്ലാം ഒന്നുപോലും ബാക്കിയില്ലാതെ വിസ്മൃതിയിലാണ്ടുപോവും. എങ്കിലും ഇരുട്ടിന്റെ സംഗീതം വിദൂരതയിൽ നിന്നെന്ന പോലെ അപ്പോഴും കാതിൽ മുഴങ്ങുന്നുണ്ടാവും. സ്വപ്നാടനത്തിനായി എന്നെ തിരികെ വിളിക്കുകയാണോ എന്നു തോന്നിപ്പിക്കും വിധം!

ഇരുട്ടിന്‌ ഞാൻ കൊടുക്കുന്ന ഉത്തമ പങ്കാളിയാണ്‌ ഏകാന്തത! ചിലപ്പോൾ ഇരുട്ടിനെ ഉപേക്ഷിച്ച്‌ ഏകാന്തതയെ മാത്രം ഞാൻ കൂടെക്കൂട്ടാറുണ്ട്‌. സ്വയം തിരഞ്ഞെടുക്കുമ്പോൾ ഒരു പുണ്യവും മറ്റുള്ളവർ സമ്മാനിക്കുമ്പോൾ ഒരു ശാപവുമാണ്‌ ഏകാന്തത! ജനലഴികൾ കടന്ന്‌ മഴത്തുള്ളികൾ എന്റെ മുഖത്ത്‌ വീഴുമ്പോൾ ഈ ഏകാന്തതയെ ഞാൻ പ്രണയമെന്നു വിളിക്കും. നീണ്ട വിരഹത്തിനു ശേഷം അവളെ കണ്ട നിർവൃതിയിൽ ഒരായിരം പ്രേമഗാനങ്ങൾ ഞാൻ പാടും. നശ്വരമായ മറ്റു ലൌകികഭോഗങ്ങളെല്ലാം മറക്കും. ഒടുവിൽ വെളിച്ചം അവളെ എന്നിൽ നിന്നകറ്റുമ്പോൾ തുറുങ്കിലടയ്ക്കപ്പെട്ട ചിന്തകളുമായി മനസ്സ്‌ അപ്പോഴും ലക്ഷ്യബോധമില്ലാതെ അലയുന്നുണ്ടാവും.

കണ്ണാടിയിൽ സ്വന്തം പ്രതിബിംബത്തെ നോക്കി ഞാൻ സംസാരിക്കുമ്പോൾ ഇതേ ഏകാന്തതയ്ക്ക്‌ ആത്മബലത്തിന്റെ ഛായയാണ്‌. എന്നെ ഞാനാക്കുന്ന ആത്മബലം! അപ്പോൾ, ഓർമ്മകളും ഓർമ്മകളിലെ കഥാപാത്രങ്ങളും എനിക്കു തന്ന ഇന്നത്തെ ഞാൻ, അഥവാ എന്റെയുള്ളിലെ ഞാൻ, എന്നോട്‌ മന്ത്രിക്കും,

“കാലമിനിയുമുരുളും,
വിഷു വരും, വർഷം വരും, തിരുവോണം വരും,
പിന്നെയോരോ തളിരിലും പൂവരും കായ്‌വരും
അപ്പൊഴാരെന്നുമെന്തെന്നുമാർക്കറിയാം…”

മൂന്നാം ക്ലാസ്സിലെ യുവജനോത്സവവേദിയിൽ ശ്രീ. എൻ. എൻ. കക്കാടിന്റെ ‘സഫലമീ യാത്ര’ എന്ന ഈ കവിത ചൊല്ലുമ്പോൾ അപക്വമായ എന്റെ മനസ്സിനറിയുമായിരുന്നില്ല ജീവിതമാകുന്ന ചരടിൽ കോർത്തെടുക്കുന്ന മുത്തുകളാണ്‌ ഓർമ്മകളെന്ന്‌.

ഇന്ന്‌ ഇന്നലെയെയും നാളെ ഇന്നിനെയും വിളിക്കുന്ന പേര്‌! ഓർമ്മകൾ!! നാം ജീവിച്ചു തീർക്കുന്ന ഓരോ നിമിഷവും അടുത്ത നിമിഷം ഓർമ്മയാവുന്നു. ആ ഓർമ്മകളിൽ മുഴുകി നാം വീണ്ടും ജീവിക്കുന്നു. അപ്പോഴും കാലചക്രം ഉരുണ്ടുകൊണ്ടേയിരിക്കും. ഓർമ്മകൾ വീണ്ടും ഉണ്ടായിക്കൊണ്ടേയിരിക്കും. അതിൽ എല്ലാം മറന്നലിഞ്ഞുചേരാനുള്ള മനുഷ്യന്റെ തൃഷ്ണ മാത്രം മാറാതെ ബാക്കിനിൽക്കും. ഒടുവിൽ ആറടിമണ്ണിൽ എല്ലാം അവസാനിക്കുമ്പോൾ സഹജീവികൾക്ക്‌ സ്വജീവിതം തന്നെ ഓർമ്മയായി സമർപ്പിച്ചുവെന്ന സംതൃപ്തിയോടെ ഇഹലോകം വെടിയും.

രാത്രി ഏറെയായിരിക്കുന്നു. ഓർമ്മകൾ സ്വപ്നങ്ങളായി കൺമുന്നിൽ തെളിയാൻ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. ഞാൻ ഉറങ്ങുകയാണ്‌. ഇന്നലെകളിലൂടെയാണെന്റെ യാത്ര. സ്വയം മറന്നുള്ള യാത്ര!! എന്റെ സ്വപ്നാടനം!!

Blog at WordPress.com.

Up ↑